Karakter
De FCI-standaard beschrijft hem als zelfzeker, oplettend en waakzaam, onverschrokken in dagelijkse situaties, goedaardig en trouw aan zijn eigen mensen. Tegenover vreemden blijft hij rustig. Hij is “docile”: makkelijk te leiden.
Herkomst
De berner was een boerderijhond in het voor-Alpengebied en rond Bern, gebruikt als waakhond, trekhond en om vee te drijven. Oorspronkelijk heette hij ‘Dürrbächler’, naar het gehucht en de herberg Dürrbach bij Riggisberg. In 1907 richtten fokkers uit de streek van Burgdorf een rasclub op. Bij de FCI valt hij in groep 2, sectie 3, de Zwitserse sennenhonden.
Levensduur
De Royal Kennel Club geeft minder dan tien jaar op. In een Zwitserse studie (Klopfenstein e.a., 2016) bij 389 berners die in 2001 en 2002 geboren werden, was de mediane levensduur 8,4 jaar; teven leefden langer dan reuen (8,8 tegenover 7,7 jaar). Tumoren waren de meest voorkomende doodsoorzaak.
Maten
Reuen meten 64 tot 70 cm, ideaal 66 tot 68 cm. Teven meten 58 tot 66 cm, ideaal 60 tot 63 cm.




