Karakter
De FCI-standaard beschrijft de Belgische herder als een waakzame, actieve hond, vol energie en altijd klaar om in actie te komen. Naast zijn aangeboren talent om kuddes te hoeden is hij een uitstekende waakhond voor huis en erf, en een volhardende beschermer van zijn baas.
Eén ras, vier vachten
De Belgische herder is één ras met vier variëteiten: de groenendaeler, de tervuerense, de laekense en de mechelse herder. De groenendaeler heeft lang haar en is volgens de standaard ‘only uniform black’, helemaal zwart.
Herkomst
Eind 19de eeuw liepen er in België veel herdershonden rond, met erg verschillende types en vachten. Liefhebbers vroegen raad aan professor A. Reul van de veeartsenijschool van Cureghem, die de standaard de echte grondlegger van het ras noemt. Op 29 september 1891 werd in Brussel de Club du Chien de Berger Belge opgericht, en op 15 november van dat jaar bracht Reul in Cureghem 117 honden samen om de beste te selecteren. In 1892 lag er al een eerste standaard, met één ras en drie vachtvarianten. Pas in 1901 werden de eerste Belgische herders ingeschreven in het stamboek van de Koninklijke Maatschappij Sint-Hubertus (LOSH). Rond 1910 lagen type en karakter vast. Bij de FCI valt hij in groep 1, sectie 1, met werkproef.
Gezondheid en maten
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en raadt fokkers onderzoek aan van heupen, ellebogen en ogen. De ideale schofthoogte is 62 cm voor een reu en 58 cm voor een teef, met 2 cm minder of 4 cm meer als grens. Reuen wegen ongeveer 25 tot 30 kg, teven 20 tot 25 kg.

