Karakter
Volgens de FCI-standaard is de IJslandse hond een geharde, wendbare herdershond van het spitstype die blaft tijdens het werk, wat helpt bij het drijven van schapen. Hij is erg alert en meldt bezoek zonder agressief te zijn. De standaard noemt hem vrolijk, vriendelijk, nieuwsgierig, speels en zelfzeker, met een zacht temperament.
Herkomst
Het is het enige inheemse hondenras van IJsland. Het stamt af van de honden die de eerste Vikingkolonisten tussen 870 en 930 meebrachten. Boeren gebruikten ze om vee bijeen te drijven en bij het dagelijkse werk op de boerderij. Volgens de Royal Kennel Club komt het ras al voor in oude IJslandse sagen, en publiceerde de Franse natuurkundige Buffon in 1754 de eerste bekende afbeelding. In de 19e eeuw stierf het ras bijna uit door een besmettelijke ziekte. Andere Noordse herders zijn de Noorse buhund en de Zweedse lappenhond. De FCI plaatst hem in groep 5, sectie 3, Noordse waak- en herdershonden.
Vacht en gezondheid
Er zijn twee vachttypes, kort en lang, allebei dik en zeer weerbestendig. Bij de Royal Kennel Club vonden we voor dit ras geen lijst met aanbevolen gezondheidstests. Vraag een kweker naar de onderzoeken van beide ouders.
Maat
De ideale schofthoogte is 46 cm voor een reu en 42 cm voor een teef.




