Karakter
De FCI-standaard noemt de Istrische ruwhaar brak zachtaardig en evenwichtig, met een strenge uitdrukking. Hij is gehecht aan zijn baas en makkelijk op te leiden voor de jacht. Door zijn bouw kan hij in elk weer jagen, ook in ruw, steenachtig of heuvelachtig terrein. Zijn stem is middelhoog met lagere tonen. Hij jaagt op haas, vos en everzwijn en kan ook als speurhond aan de lijn werken.
Herkomst
Ook dit ras stamt af van de “Oost-Adriatische witte hond met aftekeningen”. De ruwe vacht komt volgens de standaard van het klimaat: hij werd gefokt in de koude berggebieden langs de oostelijke Adriatische kust. De vroegste beschrijving staat in het handschrift van bisschop Petar Bakić van Đakovo uit 1719, dat zegt dat men het ras al voor de 14de eeuw fokte. Het oudste beeld van het ras hangt in de kathedraal van Sint-Marcus in Makarska. De FCI publiceerde de eerste standaard op 6 april 1955. De bovenvacht is 5 tot 8 cm lang, hard en licht golvend, met snor, baard en wenkbrauwen. Zijn kortharige verwant is de Istrische korthaar brak. Een ruwharige Istrische reu werd in 1870 gebruikt voor de Stiermarkse ruwharige brak. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 1.2, middelgrote lopende honden, met werkproef.
Gezondheid
Bij de Royal Kennel Club vonden we geen rasfiche, en bij de FCI geen lijst met aanbevolen gezondheidstests. Vraag een kweker naar de onderzoeken van beide ouders.
Maat
Reuen meten 50 tot 54 cm, teven 48 tot 52 cm. Voor honden van uitstekend type laat de standaard 3 cm speling. Hij geeft geen gewicht.



