Karakter
De FCI-standaard noemt de otterhound vriendelijk en evenwichtig; agressie of nervositeit zijn niet aanvaardbaar. Hij heeft een luide, typische blafroep, die hij gebruikt als hij een prooi gevonden heeft die hem interesseert. Zijn neus is zeer goed.
Herkomst
Volgens de standaard combineert zijn afkomst waarschijnlijk Franse invloed met oude Engelse lopende honden. Hij is een grote, sterke hond, vooral gebouwd voor lange dagen werk in het water, maar hij kan ook op het land galopperen. Een otterhound kan tot twaalf uur een spoor op het land volgen en vijf uur zwemmen op een spoor in het water. Hij heeft een licht vettige vacht en zwemvliezen. De otterjacht, waarvoor hij gefokt werd, is vandaag verboden. De vacht is 4 tot 8 cm lang, dicht, ruw en waterafstotend, en wordt niet getrimd voor tentoonstellingen. De Royal Kennel Club rekent hem tot de kwetsbare inheemse rassen. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 1.1, grote lopende honden, zonder werkproef.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en vraagt een onderzoek van heupen en ellebogen. Daarnaast raadt hij een DNA-test op Glanzmann-trombasthenie aan, een bloedingsstoornis; ingevoerde honden moeten daarop getest zijn.
Maat
De standaard noemt ongeveer 69 cm voor een reu en 61 cm voor een teef. Hij geeft geen gewicht.



