Karakter
Volgens de FCI-standaard is de saarlooswolfhond een levendige hond vol energie, met een fier en zelfstandig karakter. Hij staat erom bekend dat hij vooral zijn eigen wil volgt. Tegenover zijn baas is hij in hoge mate toegewijd en betrouwbaar. Tegenover vreemden kan hij terughoudend zijn, en meestal zoekt hij geen contact. De standaard noemt de terughoudende, wolfachtige manier waarop hij onbekende situaties vermijdt typisch voor het ras.
Wolfsbloed
Leendert Saarloos (1884-1969) vond dat honden te veel vermenselijkt waren. Als liefhebber van de Duitse herder wilde hij de natuurlijke eigenschappen terugbrengen en zo een betere werkhond kweken. In 1932 kruiste hij de Duitse herder Gerard van der Fransenum met Fleuri, een wolvin. Door terug te kruisen op de vader kreeg hij een basispopulatie met een kwart wolfsbloed. Eerst bleken sommige honden bruikbaar als geleidehond voor blinden. Volgens de standaard ging die bruikbaarheid verloren naarmate het aandeel wolfsbloed groter werd, en bleek het ras geschikt noch als werkhond, noch als geleidehond. In 1975 werd het ras erkend en kreeg het de naam saarlooswolfhond. De FCI plaatst hem in groep 1, sectie 1, herdershonden.
Wat dat in huis betekent
Een onderzoek van Wageningen UR uit 2009 noemt hem een sociale huishond zonder nutsfunctie en zonder eeuwenlange geschiedenis, een uitzondering tussen de Nederlandse rassen. Wie een saarlooswolfhond overweegt, kiest voor een hond die onbekende mensen en situaties liever vermijdt. Een kweker van de rasvereniging kan vertellen hoe de ouders zich gedragen.
Gezondheid en maat
In 2008 telde het ras volgens dezelfde bron zo weinig fokdieren dat het onder de FAO-indeling als bedreigd gold. Vraag een kweker naar de verwantschap en inteelt van de ouders. Reuen meten 65 tot 75 cm, teven 60 tot 70 cm; iets groter mag.



