Karakter
Volgens de FCI-standaard is de sarplaninac een robuuste, goed geproportioneerde hond met veel bot, ruim boven de gemiddelde maat, met een dikke, lange en vrij ruwe vacht. Hij is stevig gebouwd, evenwichtig, betrouwbaar en beschermend zonder bijterig te zijn. De standaard noemt hem onomkoopbaar en toegewijd aan zijn baas.
Herkomst
Hij wordt al sinds onheuglijke tijden gefokt in de zuidoostelijke berggebieden van het vroegere Joegoslavië en is genoemd naar het Sar-gebergte, waar hij het meest voorkomt. Volgens de standaard staat hij sinds 1939 bij de FCI geregistreerd, eerst als Illyrische herdershond. In 1957 werd de naam veranderd in Joegoslavische herdershond sarplaninac. Zijn oorsprong blijft omstreden; mogelijk kwam hij bij prehistorische volksverhuizingen uit Azië naar Europa. De FCI noemt Servië en Macedonië als land van herkomst. Een andere berghond die kudden bewaakte is de Pyreneese berghond. De FCI plaatst hem in groep 2, sectie 2.2, molossers van het berghondtype.
Reisregels
In Denemarken geldt een verbod voor dit ras. Je vindt de regel hieronder, met de bron.
Gezondheid
Bij de Royal Kennel Club vonden we geen rasfiche, en bij de FCI geen lijst met aanbevolen gezondheidstests. Vraag een kweker naar de onderzoeken van beide ouders.
Maat
De gemiddelde schofthoogte is 62 cm voor een reu en 58 cm voor een teef. Reuen onder 56 cm en teven onder 54 cm worden niet gebruikt voor de fok. Reuen wegen 35 tot 45 kg, teven 30 tot 40 kg.




