Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Amerikaanse akita alert, ontvankelijk, waardig en moedig. De standaard zegt er uitdrukkelijk bij dat hij sterk kan reageren op andere honden, vooral van hetzelfde geslacht. Een goede socialisatie en een hondenschool zijn bij dit ras geen luxe.
Herkomst
Het begin van het verhaal is hetzelfde als bij de akita inu: Japanse berenjachthonden uit de regio Akita, later gekruist met tosa’s en mastiffs, en tijdens de Tweede Wereldoorlog soms met Duitse herders. Na de oorlog was Kongo-go van de Dewa-lijn een tijd erg populair. Veel akita’s van die lijn, met invloeden van mastiff en Duitse herder, gingen met Amerikaanse militairen mee naar de Verenigde Staten.
Daar won de lijn snel aan populariteit. De Akita Club of America werd in 1956 opgericht, en de American Kennel Club erkende het ras in oktober 1972. Omdat de Amerikaanse en de Japanse kennelclub elkaars stambomen toen niet erkenden, kwam er geen nieuw Japans bloed meer bij. Zo ontwikkelde de Amerikaanse akita zich tot een eigen type, terwijl in Japan het oorspronkelijke spitstype werd teruggefokt. Bij de FCI valt hij in groep 5, sectie 5, met Japan als land van herkomst.
Gezondheid en maten
De Royal Kennel Club, die het ras ‘Akita’ noemt, zet genetische diversiteit voorop en raadt oogonderzoek en een heuponderzoek aan. Reuen meten 66 tot 71 cm, teven 61 tot 66 cm.



