Karakter
De FCI-standaard noemt de Beierse bergzweethond rustig en evenwichtig, gehecht aan zijn baas en gereserveerd tegenover vreemden. De standaard vraagt een gezonde, zelfzekere, onbevreesde en volgzame hond, niet schuw en niet agressief.
Herkomst
Alle leidhonden en zweethonden stammen volgens de standaard af van de brakken. Uit de meute werden de betrouwbaarste en volhardendste brakken aan de lijn genomen om een verloren spoor terug te vinden. Daaruit fokte men later de leidhonden, die op een natuurlijk koud spoor werken, en de zweethonden, die het spoor van gewond wild volgen. Na de revolutie van 1848 verdwenen de grote jachtgebieden, en met betere vuurwapens was er vooral een hond nodig “na het schot”. In de bergen bleek de Hannoverse zweethond te zwaar. Baron Karg-Bebenburg uit Reichenhall fokte daarom na 1870 een lichtere bergzweethond, door Hannoverse zweethonden te kruisen met rode bergbrakken. In 1912 werd in München de rasvereniging opgericht. Volgens de standaard is hij vandaag de vaste metgezel van de beroepsjager en de jachtopziener in de bergen. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 2, zweethonden, met werkproef.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests. Daarnaast vraagt de RKC een heuponderzoek.
Maat
Reuen meten 47 tot 52 cm, teven 44 tot 48 cm; de standaard staat geen afwijking toe. Het ideale gewicht is 20 tot 30 kg voor een reu en 17 tot 25 kg voor een teef.




