Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Duitse dog vriendelijk, aanhankelijk en toegewijd aan zijn baas. Tegenover vreemden mag hij gereserveerd zijn, maar de standaard vraagt een zelfzekere, onverschrokken en makkelijk te leiden gezinshond, die veel verdraagt en niet agressief is. Sociaal aanvaardbaar gedrag noemt de standaard van het grootste belang.
Herkomst
Als voorlopers noemt de standaard de oude ‘Bullenbeisser’ en de jacht- en everzwijnhonden, die het midden hielden tussen de zware Engelse mastiff en de snelle windhond. ‘Dogge’ betekende eerst gewoon een grote, sterke hond, en de dieren kregen namen naar kleur en formaat. In 1878 besliste een comité van zeven fokkers en keurmeesters in Berlijn, onder voorzitterschap van dr. Bodinus, om al die varianten samen te brengen als ‘Deutsche Doggen’. Bij de FCI valt hij in groep 2, sectie 2.1, de molossers van het mastifftype.
Kleuren
De standaard kent drie kleurvarianten die apart gefokt worden: geel en gestroomd; harlekijn (wit met zwarte vlekken), merle (grijs met zwarte vlekken) en zwart; en blauw.
Gezondheid en maten
De Royal Kennel Club noemt een levensverwachting onder de tien jaar en raadt fokkers onderzoek aan van heupen, ellebogen en ogen en een DNA-test op IMGD, een erfelijke spieraandoening. Reuen meten minstens 80 en hoogstens 90 cm, teven minstens 72 en hoogstens 84 cm.




