Karakter
De FCI-standaard noemt bij de Engelse foxhound uithouding, doorzettingsvermogen en een aangeboren jachtvermogen. Hij is vriendelijk en niet agressief. Hij is gefokt als meutehond voor de jacht te paard.
Herkomst
De Engelse foxhound wordt al meer dan tweehonderd jaar zorgvuldig gefokt. De stamboeken van de Masters of Foxhounds Association gaan terug tot voor 1800, zodat elke eigenaar de afstamming van zijn hond kan nagaan. De fok lag en ligt in handen van de meutemeesters, die alles nauwkeurig bijhielden. Volgens de standaard waren er in Groot-Brittannië meer dan 250 meutes. De FCI erkende het ras in 1964. De vacht is kort, dicht en weerbestendig, in alle erkende hondenkleuren. De FCI plaatst hem in groep 6, sectie 1.1, grote lopende honden, met werkproef. In Frankrijk ontstond uit een kruising met de foxhound de grand anglo-français blanc et noir.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests.
Maat
De standaard noemt een schofthoogte van ongeveer 58 tot 64 cm. Hij geeft geen gewicht.



