Karakter
De FCI-standaard beschrijft de griffon als een evenwichtig klein hondje, alert en fier, erg gehecht aan zijn baas en heel waaks, maar niet schuw en niet agressief. Zijn kop valt het meest op: groot ten opzichte van het lijf, met een baard, een snor en wenkbrauwen die hem volgens de standaard een “almost human expression” geven.
Herkomst
De griffon bruxellois, de griffon belge en het petit brabançon stammen alle drie af van het ‘smousje’, een klein ruwharig hondje dat al eeuwen in de streek rond Brussel leefde. In de 19de eeuw werd er bloed van de ruby king charles spaniel en de mopshond bijgebracht. Deze waakzame hondjes moesten koetsen bewaken en de stallen vrij houden van knaagdieren. In 1883 werden de eerste griffons bruxellois ingeschreven in het Belgische stamboek (LOSH): Topsy en Foxine. Rond 1900 werden ze erg populair, mee dankzij de belangstelling van koningin Marie-Henriette, en veel honden gingen naar het buitenland.
Drie rassen, één standaard
De FCI beschrijft de drie kleine Belgische honden in één standaard, in groep 9, sectie 3. De twee griffons hebben een ruwe vacht en verschillen in kleur: de griffon bruxellois is rood, de griffon belge zwart of zwart met tan. Het petit brabançon heeft een korte, vlakke vacht.
Snuit en ademhaling
De standaard vraagt een heel korte voorsnuit, met de neus op ooghoogte. Voor dit ras zet de Royal Kennel Club oogonderzoek en een ademhalingstest (BOAS) bij de aanbevelingen voor fokkers; de ademhalingstest wordt vanaf januari 2027 formeel opgenomen. Vraag een kweker naar de uitslagen van beide ouders.
Oren en staart
De standaard van 2003 aanvaardt gecoupeerde en ongecoupeerde oren, en een gecoupeerde of natuurlijke staart. Ongecoupeerd draagt hij zijn kleine oren half rechtop, naar voren vallend.
Vacht en gewicht
De vacht is hard, licht golvend en wordt getrimd. De standaard geeft geen schofthoogte, enkel een gewicht van 3,5 tot 6 kg.




