Karakter
Volgens de FCI-standaard is de Norwich terriër lief van aard en niet ruziezoekend. Hij is enorm actief, gehard, vrolijk en onverschrokken.
Verschil met de Norfolk terriër
De Norwich en de Norfolk terriër lijken sterk op elkaar. De Norwich heeft rechtopstaande oren met een puntige top, ver uit elkaar op de schedel. De Norfolk heeft hangende oren. Volgens de Royal Kennel Club werden beide tot 1964 als één ras getoond, met twee toegelaten oorvormen. Het type met staande oren was het populairste, en verder zijn de twee standaarden bijna gelijk.
Herkomst
Beide rassen zijn genoemd naar het graafschap Norfolk en de stad Norwich. In het begin van de 19e eeuw ging het om een gewone boerderijhond uit Oost-Engeland. Glen of Imaal-terriërs, rode cairn terriërs en dandie dinmonts staan aan de basis. Hij werkte op vos, das en ratten. De FCI plaatst hem in groep 3, sectie 2, kleine terriërs.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt voor dit ras geen verdere tests.
Maat
De ideale schofthoogte is 25 cm.




