Karakter
De FCI-standaard beschrijft de vallhund als waakzaam, energiek, onbevreesd en alert. Hij is klein, laag op de benen en stevig gebouwd, en werkte als veedrijver die het vee bij de hielen aanzet.
Herkomst
De Zweden beschouwen hem als een eigen ras, al blijft de band met de Welsh corgi pembroke onduidelijk. Niemand weet of de Vikingen corgi-achtige honden naar Zweden brachten of omgekeerd. Begin jaren 1940 hoorde graaf Björn von Rosen dat het oude type nog bestond. In de provincie Västergötland, vooral op de vlakte rond Vara, vond hij een kleine groep gelijkende honden, en met schoolhoofd Zettersten begon hij te fokken. De staart is lang of van nature kort; de standaard keurt beide goed. De FCI plaatst hem in groep 5, sectie 3, Noordse waak- en herdershonden.
Gezondheid
De Royal Kennel Club zet genetische diversiteit voorop en noemt een DNA-test op retinopathie, oogonderzoek en een heupfoto.
Maat
De standaard noemt 33 cm als ideaal voor een reu en 31 cm voor een teef. Daarboven mag 2 cm, daaronder 1 cm. Een gewicht staat niet in de standaard.




